Ten artykuł odkryje, kto jest prawdziwym autorem kultowej opowieści o Pinokiu, Carlo Collodim, i zagłębi się w fascynującą historię jego życia, powstania książki oraz jej zaskakująco mroczne, oryginalne przesłanie, które wciąż rezonuje z czytelnikami na całym świecie.
Carlo Collodi (właśc. Carlo Lorenzini) to on stworzył Pinokia, jedną z najsłynniejszych postaci literatury dziecięcej.
- Prawdziwe nazwisko autora to Carlo Lorenzini.
- Pseudonim "Carlo Collodi" pochodzi od nazwy rodzinnego miasteczka jego matki.
- "Pinokio" pierwotnie ukazywał się w odcinkach w gazecie "Giornale per i Bambini" od 1881 roku.
- Książka miała początkowo mroczne zakończenie, w którym Pinokio ginął.
- Oryginalna powieść jest znacznie mroczniejsza niż popularne adaptacje Disneya.
- "Pinokio" jest jedną z najczęściej tłumaczonych książek na świecie.
Kiedy myślimy o drewnianej kukiełce, której nos rośnie na skutek kłamstwa, natychmiast przychodzi nam na myśl Pinokio. Ale kto właściwie stworzył tę niezapomnianą postać i jej fascynujący świat? Otóż autorem "Pinokia" jest Carlo Collodi, a właściwie Carlo Lorenzini, włoski pisarz i dziennikarz, którego twórczość na zawsze wpisała się w kanon literatury światowej.
Pseudonim "Collodi" nie był przypadkowy. Carlo Lorenzini przyjął go w 1856 roku, czerpiąc inspirację z toskańskiego miasteczka, w którym urodziła się jego matka, Angela Orzali. To właśnie to urokliwe miejsce, Collodi, stało się częścią jego literackiej tożsamości, łącząc go z korzeniami i nadając jego twórczości osobisty wymiar.
Carlo Lorenzini urodził się 24 listopada 1826 roku we Florencji, gdzie również zmarł 26 października 1890 roku. Był nie tylko utalentowanym pisarzem, ale także aktywnym uczestnikiem życia politycznego Włoch. Jako ochotnik walczył w armii w latach 1848 i 1860, wspierając ruch zjednoczenia Włoch, znany jako Risorgimento. Jego zaangażowanie polityczne przejawiało się również w dziennikarstwie był założycielem satyrycznej gazety "Il Lampione", co świadczy o jego bystrym umyśle i chęci komentowania otaczającej rzeczywistości.
Zanim jednak Collodi powołał do życia Pinokia, jego literacka droga wiodła przez inne rejony. W 1875 roku podjął się ważnego zadania, jakim było tłumaczenie na włoski francuskich baśni Charles'a Perraulta. To właśnie ten projekt był jego pierwszym krokiem w świat literatury dziecięcej, przygotowując grunt pod arcydzieło, które miało nadejść.
Jak powstały „Przygody Pinokia”? Od gazety do światowego bestsellera
Historia "Pinokia" zaczęła się w sposób, który dziś może wydawać się nieco zaskakujący. Nie od razu była to pełnoprawna książka, lecz opowieść publikowana w odcinkach. Pierwszy z nich ukazał się 7 lipca 1881 roku w gazecie dla dzieci "Giornale per i Bambini", pod intrygującym tytułem "La storia di un burattino", czyli "Historia marionetki". To właśnie na łamach tej gazety czytelnicy po raz pierwszy poznali drewnianą kukiełkę i jej niezwykłe perypetie.
Co ciekawe, pierwotne plany Collodiego zakładały znacznie bardziej mroczne zakończenie. W początkowej wersji Pinokio miał zostać powieszony na drzewie, co z pewnością zaskoczyłoby dzisiejszych czytelników przyzwyczajonych do happy endów. Jednak na prośbę redaktora oraz ze względu na ogromną popularność, jaką historia zdobyła wśród czytelników, Collodi zdecydował się dopisać dalsze, szczęśliwsze rozdziały. Dzięki temu Pinokio mógł kontynuować swoje przygody i ostatecznie przeżyć transformację w prawdziwego chłopca, co moim zdaniem było genialną decyzją, która pozwoliła opowieści zyskać uniwersalny charakter.
Wszystkie odcinki zostały zebrane i wydane w formie książki w 1883 roku pod tytułem "Le avventure di Pinocchio" (Przygody Pinokia). W Polsce książka ukazała się stosunkowo późno, bo dopiero w 1912 roku.
Oryginalny Pinokio: Dlaczego jest mroczniejszy niż pamiętasz?
Wielu z nas zna Pinokia przede wszystkim z animacji Disneya z 1940 roku, która przedstawia uroczą i nieco ugrzecznioną wersję opowieści. Jednak oryginalna powieść Collodiego jest znacznie mroczniejsza i bardziej brutalna. To nie tylko historia o psotnym chłopcu, ale też o konsekwencjach, karach i trudnej drodze do dojrzałości. Pinokio bywa okrutny, a świat, w którym żyje, nie szczędzi mu cierpień, co moim zdaniem dodaje opowieści głębi i realizmu.
Weźmy na przykład postać mówiącego świerszcza. W filmie Disneya Jiminy Cricket jest sympatycznym i stałym towarzyszem Pinokia, jego sumieniem i przewodnikiem. Tymczasem w książce świerszcz pojawia się na krótko, próbując udzielić Pinokiowi rad, ale zostaje szybko zabity przez kukiełkę, która rzuca w niego młotkiem. To brutalne wydarzenie, które pokazuje, jak Pinokio początkowo odrzuca wszelkie formy moralnego przewodnictwa. Dla mnie to kluczowy element, który podkreśla, że sumienie w oryginalnej powieści nie jest zewnętrzną siłą, lecz czymś, co Pinokio musi dopiero w sobie wykształcić, często w bolesny sposób.
Niezależnie od mroczniejszych elementów, uniwersalne przesłanie opowieści o Pinokiu pozostaje niezmienne. To przede wszystkim historia o dojrzewaniu, o tym, jak z beztroskiej i nieodpowiedzialnej kukiełki Pinokio staje się prawdziwym chłopcem, ucząc się odpowiedzialności i poszukując własnej tożsamości. Oczywiście, jest to także symbol kłamstwa, z jego słynnym, rosnącym nosem, który stał się ikoną konsekwencji nieszczerości. Ta warstwa moralna jest ponadczasowa i wciąż rezonuje z czytelnikami w każdym wieku.Pinokio podbija świat: Globalny fenomen i jego dziedzictwo
"Przygody Pinokia" to prawdziwy globalny fenomen. Świadczy o tym fakt, że jest to jedna z najczęściej tłumaczonych książek na świecie, ustępująca miejsca jedynie Biblii. Przetłumaczono ją na ponad 260 języków, co jest dowodem na jej uniwersalny urok i zdolność do przekraczania barier kulturowych. To naprawdę imponujące, jak historia drewnianej kukiełki z Toskanii podbiła serca ludzi na wszystkich kontynentach.
Wpływ Pinokia na popkulturę jest niezliczony. Doczekał się on niezliczonych adaptacji filmowych, teatralnych, telewizyjnych i literackich. Od klasycznych animacji po współczesne reinterpretacje, Pinokio wciąż inspiruje twórców. Warto wspomnieć o postaci Buratino, stworzonej przez Aleksieja Tołstoja, która jest radziecką wersją Pinokia i stanowi przykład tego, jak historia Collodiego wpłynęła na literaturę dziecięcą w różnych zakątkach świata. To pokazuje, jak głęboko Pinokio zakorzenił się w zbiorowej świadomości.
Symbolika rosnącego nosa Pinokia stała się uniwersalnym znakiem kłamstwa, rozpoznawalnym na całym świecie. Ta prosta, ale potężna metafora konsekwencji nieszczerości sprawia, że historia Pinokia jest wciąż aktualna. W świecie, gdzie prawda często bywa relatywna, opowieść o Pinokiu przypomina nam o wartości uczciwości i o tym, że kłamstwo zawsze ma swój nos, który w końcu wychodzi na jaw. To przesłanie, moim zdaniem, nigdy nie straci na znaczeniu.
